Kardelen
Ağlar mıydı gözlerin hiç hatırlamıyorum. Hiç kalbinin sıcaklığını hissetmiş miydim ellerinde.
Belki de bir sonbahar akşamıydı aşk ve biz kışın açan kardelen. Yetişemedik...
Tutunamadık her mevsim bir toprağa. Bekledik bir gün gelirde bizde köklerimizi salarız diye. Ama hep geç kaldık.
Yanımızdakiler buldular ilkbaharda sevdiklerini biz çürürken.
Aşk sularken herkesi gözlerimiz yolları gözledi belki bize de düşer bir damla sevinir yapraklar açar çiçekler.
Bize hiç uğramadı yapraklarımız hep aşağı baktı gökyüzünün maviliğinde kaybolup ilkbahar kokusunu çekemedi dallarına.
Artık beklemiyor yapraklar bir damla su köküne salmış eğmiş başını. Çiçekler açmıyor ve bir esintide yıkılacak kökler dik durmak istemiyor. Artık biliyor hepsi Sonbahardan sonra yapraklar döker yine kalırsın yapayalnız.
Ve çiçek yaprağa dedi ki keşke ilkbaharda açan bir çiçek olsaydım belki seviyor olurdum.
Yaprak dedi ki "Ya sevmiyor olsaydın?"
Gözlerini yere deviren Çiçek cevap verdi
-Bir umuttu seviyor olmak aynı su gibi. Sevmiyorsa da koparsın beni çünkü ilkbaharda olur aşklar ve
Ben Kışı görmek istemiyorum...

Benzer Hikayeler


Uzun zamandır hiç kimseyim..
Hayat nasil
Hayatınız nasıl gidiyor
Eskilerden!
Bazen gezinirken eskilerden bir türküye denk gelirim. Bir anda içimde bir fırtına kopar içimde. Sanki kalbimin bir köşesi hasret kalmış bu türküye kendini aramış gündüz gece. Aşık Veysel Der'ki "Bilmiyorum ne haldeyim gidiyorum gündüz gece". Sanki Aşığım yıllar önce beni anlatmış türküsünün mısralarında. Dinledikçe benden çok şey götürüyor ama o kadar çok şeyde getiriyor ki vazgeçemiyorum karşıma çıktığında. Herkesin dilinde bir laf insan düştüğünde kalkmayı bilmeli. Bence bazıları kalkmak istemiyor benim gibi. Umudun hiç mi yok diyeceksiniz belki. Belki vardır kalbimin derinliklerinde ışık girmeyen penceresiz bir odas Daha fazla oku
Devamını Oku

Yinebirgün Hikaye paylaşım platformu

Herkesin bir hikayesi var...