?>
Kayınvalidem tam bir para delisi ve ahlaksız terbiyesiz çıktı
Aklım artık bazı şeyleri almıyor, yoruldum. Artık eve gitmek bile istemiyorum. Malesef çok mutsuzum. Çok görkemli bir düğünle evlendim maddi durumum çok şükür yerinde. Lüks bir semte, residance oturuyoruz ve arabalar filan var. Çok yazmak istemiyorum görküsüzlük olmasın diye. Halime çok şükür ve bir kaç aileye de yardım da bulunuyorum. Ama evliliğim berbat

Problemler evlilikten 1 ay sonra başladı. Evde 2 kişi yaşıyoruz ve normal aileler ayda bir alışveriş yaparken biz nerdeyse her 10 günde bir alışverişe gidiyoruz. Ama 3 4 gün sonra dolabı bir açıyorum bomboş... bitti diyor karım...
kendisi çalışmıyor inanın nerdeyse bir maaşa yakın para bırakıyorum o da 2 hafta geçmeden bitiyor... Nasıl bitti dediğim de dışarda arkadaşlarla filan eğlendik diyor... bu böyle yaklaşık 3 4 ay gitti....

Bende daha fazla dayanamayarak ses cihazı ve kamera yerleştirdim eve. Ve neler öğrendim neler.. Kayınvalidem tam bir para delisi ve ahlaksız terbiyesiz çıktı.

Bir gün karım kredi kartı istedi dedim nerdeyse maaş kadar para bırakıyorum kredi kartını ne yapcaksın diye sen cıkar dedi ertesi gün kayıtlar izledim ki kaynanam kredi kartı cıakrtmasını söylemiş. Meğerse kendi evlerinin alışverişini benim karıma yaptırıyorlarmış. Hayır maddi durumları iyi olmasa yaparım inananın yukarda dediğim gibi yardımda bulunduğum aileler var. ama bunların maddi durumları benim kadar iyi bu nasıl bir şeydir. Kaldıramadıgım kısım aptal salak yerine konmak...

Bir gün daha fazla dayanaamdım ve tüm görüntüleri sesleri onlara gösterdim herşeyi anlattım konuştuk. Dedim bundan sonra sana o kadar para vermiycem alışverişi ayda bir yaapcağız ve bir gün olsun evde yemek eksik olmayacak yoksa git babanın evine dedim Karım çok özür dilerim dedi ne yapayım annem falan filan dedi.....

Şuanda bir sıkıntı yok ama ben artık eve bile gitmek istemiyorum. aile ortamı kalmadı soğudum... bilmiyorum nereye kadar bu evlilik...

Benzer Hikayeler


Uzun zamandır hiç kimseyim..
Şurda bir hayal kalmış onuda hayal ediyimde oda başıma yıkılsın.
Soğuğun Çocukları!
Ne ister ki insan hayattan? Mutlu uyanmak mı sabahları yoksa huzurlu uyumak mı geceleri. Nefes almak yeterdi oysaki bazıları için. Severlerdi onlar kuşların cıvıltısını. Bir müzik duyduklarında mırıldanırlardı sessizce. Açarlardı bir kitap dalarlardı olayın en derinlerine. Tutarlardı balık huzur verirdi onlara denizin senfonisi. Dalgaların feryatlarını dinlerlerdi saatlerce. Ellerinden bir şey gelmezdi boğulan ruhlarına. Onlar aramazdı bir neden gülmek için. Alır çantasını giderdi uzaklara arkasına bile bakmadan. Sessizdi ayakları ses çıkartmazdı giderken haberi bile olmazdı dünyanın. Göç ederlerdi kimsenin olmadığı uzak diyarlara. Çü Daha fazla oku
Devamını Oku

Yinebirgün Hikaye paylaşım platformu

Herkesin bir hikayesi var...