Bu hayat benden ne istiyor?
Nereden başlasam, nasıl başlasam bilemiyorum. Küçük yaşta kaldıramayacağım şeylerle sınanıyorum. >aten babam rahmetli olduktan sonra hayatım alt üst oldu. Hiç bir şeyin değerini zamanında bilmediğimiz gibi babamın da değerini sağken bilemedik. Babamın öldüğü gün teyzemle annem konuşurken kulak misafiri oldum. Arlarında geçen konuşmada 'ARtık bu çocuk gerçek ailesini öğrenmemeli' cümlesini duyduğumda bir kez daha yıkıldım. Bir den bire her şey üst üste geldi sanki daha ben kendi kendimi bile bilmezken çevremdeki insanlar kimdi? Her gün bunu düşünür oldum. Kendi kendimi yiyip bitiriyordum.

Bir ara takıntı yaptım o "ÖZ" aileyi bulup intikam alıcam dedim. Aslında asıl merak ettiğim kimdi onlar. öğrenmek istiyordum nasıl bir vicdandır ki kendi öz oğıllarını bir başkasına verebiliyorsun? Hani şartlar, yaşam koşulları ever olabilir. Yaşım küçük bunları biliyorum fakat fakirlikte olsa ne yapar ne eder bakar büyütürsün.

En sonunda daha fazla dayanamadım ve bir gün annemle konuşmaya karar verdim. Durumu anlattı doğruladı ve "Doğurmak herkesin harcı, herkes doğuruyor ama büyütmek herkesin harcı değil demişti". Annemle konuştuktan sonra merakım gitti sonuçta douğuran değil byüyüten önemli diye düşündüm.

bir süre sonra 14 yaşımda bir kızla tanıştım 4 sene boyunca sevgili olduk. Beni kendime getiren, ayağa kaldıran 2 kadın vardı hayatımda biri annem diğeri ise sevgilimdi. Ama malesef bugün sevgilimde ayrıldı Üzülüyorum ama ayrılmış olmammıza değil yaşanacak onca güzel günler, hayaller varken neden yaşayamıyoruz? bu hayat neden yaşatmıyor diye üzülüyorum. Daha içimi dökmek istediğim, anlatmak istediğim bir çok şey var ama ne diyeyim hayırlısı neyse o olsun. :sad: ...

Benzer Hikayeler


numarasını bile sildiğini hatırlamak
Gerçek hayatta duyulamayan ama hergün duyulmasını beklediğin seni seviyorum'u rüyada duymak, birden yataktan fırlamak, telefona gerçek miydi o ya diye bakmak, numarasını bile sildiğini hatırlamak....
Devamını Oku
Bitti...Gitti....
Bitti...Gitti.... Her şey masal gibi başlamıştı aslında. Çok güzeldi. Çok seviyorduk birbirimizi hiç ayrılmayacağız demişti... Söz vermişti ama sözünü tutamadı.. Bıraktı beni yüz üstü mecburum dedi ve gitti. Ölüm gibi bir şey oldu ama kimse ölmemişti. Hayat devam ediyor üzme kendini başkası çıkar karşına dedi...Gitti...Bitti... İşte orda öldüm gerçekten öldüm artık kimseye hak etiğinden fazla değer verilmemesi gerektiğini öğrendim... Sevmedim, sevemedim ondan sonra kimseyi.. Belki sevmek ismeyemedim bilmiyorum ama sol yanım hala onu bekliyor..... :(
Devamını Oku
Hani gözlerin doluyo ama o gözyaşı ordan düşmesin diye kapatmayıp gülüyorsun ya. O duyguyu yaşatan herkesin aynısını yaşaması dileğiyle.
Devamını Oku

Yinebirgün Hikaye paylaşım platformu

Herkesin bir hikayesi var...