?>
İşte bu da benim hikayem. Muhtemelen bunu okumayacaksınız, sağlık olsun ben içimi döküp rahatladım.
Yaklaşık 1 ay önceydi. Aradı beni, ben İstanbul'a gidiyorum dedi, ama nasıl olur aniden, bir anda apar topar, bana bundan hiç bahsetmeden.
"Ama sana ihtiyacım var bugün buluşsak olur mu?" diye sordum şu an otobüsteyim dedi. Ne yani bana veda etmeden öylece gitmiş miydi?
Son kez sarılmadan. "Beni öylece bırakıcak mısın?" diye soramama fırsat bile vermeden. Boğuk bi sesle "peki,tamam" diyebildim.
Eve gittim sigara yaktım ağladım, çok ağladım. Aradan 1 hafta geçmişti ve o mesaj atmamıştı en son kendimi toparlayıp 'bitti mi ?' diye sorabildiğimi hatırlıyorum. "Evet bitti" dedi sadece bunu yazdı.
Neden bana veda etmedin diye sordum, böylesinin daha kolay olucağını düşündüm dedi. Bu acıya öyle üzülmüştüm ki...
Günlerce tek damla yaş dökmedim, etrafımda onlarca üzücü olay oldu; hastalıklar, ölümler... Ama ben üzülemiyordum, hissedemiyordum, ağlayamıyordum.
Daha sonra bunun depresyon olduğunu öğrendim. Fazla uzun sürmedi güçlüydüm çünkü, zamanla unuttum o kendimden çok sevdiğim aşkımı, sadece aklıma gelince ağlıyordum.
Alışmıştım artık hatta geri dönmemesini bile istiyordum çünkü ondan nefret etmeye başlamıştım.
Tam 2 ay sonra geri döndü, beni aradı ve konuşmak istediğini söyledi. Ne diyeceğini çok merak ediyordum, kabul ettim.
Eskiden gittiğimiz kimselerin bilmediği bir deniz kıyısı vardı, oraya gittik.
Daha önce birlikteyken küçüklüğümden beri balık tutmak istediğimi söylemiştim, yanında iki küçük olta vardı şaşırdım ve o an ona duyduğum nefretin zerresi yoktu artık.
Hiçbir şey olmamış gibi hissetim. Birkaç balık tutma çabasından sonra sarıldı bana. O kadar özlemişim ki onu, kokusunu, o sıcaklığı.
Beni affet dedi, çok özledim seni, sensiz yapamıyorum. Küçük bir gülümsemeyle saçların da uzamış dedi.
Zor tuttum kendimi ağlamamak için yinede bir damla yaş süzüldü işte. Görmesin diye kafamı eğdim.
Onu affedemiyordum, ama çok özlemiştim ne diyeceğimi de bilmiyordum, ne yapacağımı da.
Sadece sarıldım, o anlamıştı zaten. Şimdi 3 ay oldu. Onun yanındayken huzuru bulmuştum. Birden yine veda etti.
Son vedasını yaparken "Madem gidicektin, neden geldin?" diye sordum "bilmiyorum" dedi. Ve yine gitti.
Buraya yazamacağım şeyler yaşandı. Çirkin, hoş olmayan şeyler. Bunları yaşayarak anılarımızı bi hiçe çeviren şeyler.
Sonra anladım ki, aşk gerçekten yok. 2 ay oldu. Sanırım şu an bi sevgilisi var ve ben hala onu çok seviyorum.
Belki de sevdiğim hatıralarda kalan anılarımızdır bilemiyorum. Tek bildiğim bunları yazarken döktüğüm gözyaşlarına değmeyecek biri olduğu, farketmez.
İşte bu da benim hikayem. Muhtemelen bunu okumayacaksınız, sağlık olsun ben içimi döküp rahatladım.

Benzer Hikayeler


Pazarımda ki Son Meyve!
Buraya yazdığım her şey benim içimdeki duyguların kalbimin haftada iki kere içinden umut treni geçen dar bir sokağına kurulmuş bir pazarından sadece bir kaç meyvesi. O sokak o kadar dar ki tren azıcık büyük olsa bütün hayatınızın üstünden geçer. Bazen o kadar küçük gelir ki nefes alamazsın sıkılırsın duvarlara yazılar yazarsın. Belli olmaz fiyatları bazıları çok ucuzdur bazıları çok pahalı. Bazı meyveler çürük çıkar bazıları tam zamanında toplanmış nar gibi. Bazıları ilaçlanmış gibi koskocaman bazıları organik ve küçücük. Hiçbir zaman yerine gelmeyeceğini bildiğimiz umutlarımız besler onları. Bazılarına yetmez çürür Daha fazla oku
Devamını Oku
Sadece yazmak istedim.
Seninle bir markettin, balık reyonuyla sebze reyonu arasında bakıştık ilk kez, ben bir taraflarını kaldırmamak adına keskin bir bakış atıp kafamı çevirdim. Sonra kafamı çevirdiğim şeyin dünyada bulunan tüm iyi şeylerin insan bedenine sığdırılmış şekli olduğunu düşündüm. Kısacık saçların vardı, dışarıda siyah bir jiple muhtemelen baban bekliyordu ve onun yanına binip gittin. Kasada Money Card'ım yoktu kasiyer senden rica etti ve sen de şaşkınlıkla gülümseyerek verdin, teşekkür bile edemedim. Evliyim ve yaşça senden büyüğüm zaten bir şey olamazdı aramızda ama bende bıraktığın izlenim; hayatımda yaşanmış ve yaşanacak o Daha fazla oku
Devamını Oku
Zaten en çokta sen gitmem demiştin.

Yinebirgün Hikaye paylaşım platformu

Herkesin bir hikayesi var...