?>
Kehanet / "Başlangıç"
Merhaba! Ben eskiden bu sitede kendi yazdığım hikayeleri paylaşıyordum. Şimdi yine paylaşım yapmaya devam edeceğim. Keyifli okumalar!
    "Başlangıç"

   Gecenin en kör saatlerinde başını saran ağrılarla mücadele ederken bir yandan da uykuya hasret kalmak nasıl bir histir? Üstelik bu kötü hisleri son zamanlar her gün yaşıyorum. Daha doğrusu, şu 'Aydınlıkçılar' denen insanların kurdukları teşkilatı araştırmaya başladığımdan beri. Bir coğrafya hocası olduğum için böyle şeylere kolayca merak sararım. Dedem hep "Öğrendiğin her bilgi en iyi arkadaşındır" derdi. Ama bu defa yeni bilgiler benim arkadaşım değil, düşmanım oldu. Geceler garip rüyalar, korkunç hisler yanımdan ayrılmıyor artık. Eşim Clody de rahatsız artık bu durumdan. Sanki deli gibi bakıyor bana. O şimdi mışıl mışıl uyuyorken ben baş ağrılarımla mücadele ediyorum. En sonda onlar kazandı. Bir ağrıkesici ve bir uyku ilacı içip yeniden sıcak yatağıma yattım. Sabah saat 7-ye kadar bir daha uyanmamak şartıyla.

   Sabah Clody'nin gittikce yükselen sesine uykumdan uyandım. Sersem sersem ona bakarken çekmecenin üzerindeki çalar saati gösterdi.

    "Ahh Richard! Saat 8-e 10 geçiyor. Biraz daha oyalanmaya devam edersen, okula geç kalacaksın."

    "Kafam hâla çok karışık. Uyku beni sımsıkıca tutmuş bırakmak istemiyor. Bir taraftan sen, diğer taraftan uyku çekiyor beni. Tıpkı bir oyun gibi."

  Bu sözleri söylerken arayı yumşatmak için birazcık gülümsedim. Ama Clody sert bakışlarıyla bakmaya devam ediyordu.

    "Umarım sonunda doğru yönü bulursunuz, öğretmen bey!"

   Son sözlerinden sonra daha fazla yatakta kalmamayı seçip ayağa kalktım. Kıyafetlerimi giyinip banyoya doğru yol aldım. Elimi yüzümü yıkadıktan sonra sıra artık güzel bir kahvaltıya gelmişti. Hemen mutfağa doğru koştum. Clody yine en sevdiğim kaşarlı tostlardan yapmıştı. Ama maalesef fazla zamanım yoktu. On beş dakika içinde kahvaltımı bitirip okula doğru yola çıktım. Çalıştığım okul evden yaklaşık bir kilometre uzaklıkta. Sağlıklı bir hayat için her gün bu yolu yürüyerek gidiyorum. Bugün güzel bir hava var. Kelebekler kanat açıp vızır vızır uçuşuyorlar. Rengarenk çiçekler etrafı süslüyor.

   Renkli bir yürüyüş sonrası okuluma vardım. Ama on beş dakika gecikmiştim bu sefer. Hızlı hızlı koşup binanın ikinci katına çıktım. Çocuklar iki yüz on iki numaralı odada beni bekliyorlardı. Sınıfın kapısından içeriye adım atmamla çocuklar ayağa kalktılar. Kısa bir selamlaşma sonrasında koltuğuma oturup kitabımı açtım. Bugünkü dersimiz gezegenlerle ilgili bir dersti. Sınıfta küçük bir yoklama yaptıktan sonra ders anlatmak için ayağa kalkıp tahtanın önüne çıktım.

   "Bugünkü dersimizde gezegenleri öğreneceğiz, çocuklar. Bize malum olan 9 gezegen var ve bir çok malum olmayan küçük gezegenler var. Öncelikle kendi Dünyamızdan başlayalım. Milyon yıllar önce evrendeki gaz ve toz dumanlarının yaşadığımız gezegeni yarattığına dair fikirler mevcut. Dünya yarandıktan sonra su, ateş, toprak ve rüzgar tek bir gezegende bir araya gelip milyonlarca yıl Dünyaya hükmettiler. Dört element ayrı ayrı parçalara bölünüp diğer elementleri yarattılar. Binlerce yıl sonraysa ilk insanların hayata gelmesiyle insanlar Dünyaya etki göstermeye başladılar. Bazen olumlu, çoğu zaman ise olumsuz etkiler gösteriyorlar.

   Peki, bin yıllardır yaşadığımız Dünya ne zamana kadar koynunda bize yer edecek? İşte bizim en önemli vazifelerimizden biri önceden hangi olayın ne zaman gerçekleşeceğinden haberdar olmak. Ama bu konuyla ilgili ortada yüzlerce fikir olduğu için bilim bile en doğru bilgiyi bulmakta zorlanıyor..."

   Dünyanın sonunun ne zaman geleceği benim en çok merak ettiğim konulardan biri. Mayalıların 2012 yılıyla ilgili kehaneti yalan çıktıktan sonra her yıl ayrı bir yalan uyduruyorlar. Niye mi? 2012 senesinin aralık ayını hatırlayın. Kaç insan yeryüzünün karanlıklar içinde kaybolacağından korkup mum almak için markete koştu. Bu olay şirketler için bir fırsata dönüştü. Satışları arttırıp daha çok para kazanmak için her yıl böyle yalanlar atıyorlar ortaya.

   En çok merak ettiğim konulardan biri de dünyanın sonu geldikten asırlar sonra yeniden hayatın varolup olmayacağı.

   Kendi içimde konuşurken birden teneffüs zilinin çaldığını duydum. Bugünkü dersimiz de böyle bitti. Bugün ikinci bir dersim olmadığı için buradaki işlerimi çabuk bitirip eve dönmek için sabırsızlanıyorum. Öğretmenler odasına gittim çantamı toplamak için. Odada tarih öğretmeni olan arkadaşım Tommy vardı sadece. Ayak seslerini duyup arkaya döndü.

    "Oo, Richard! Nasılsın, dostum?"

    "İyi. İkinci dersim yok bugün. Eve gidip karımla güzel bir gün geçireceğim. Sen nasılsın?"

    "Süperim, dostum! Bugün benim son günüm olabilir bu okulda."

   Onun bu sözleri beni fazlasıyla şaşırttı. Bu okula yıllarını vermiş öğretmen Tommy nereye gidiyor şimdi?!

    "Nasıl yani?"

    "Aydınlıkçılar teşkilatına dahil oluyorum. Artık ülkenin en zengin adamlarından biri olacağım. O yüzden bu okulda çalışmama gerek yok."

    "Saçmalıyorsun herhalde! Sen para için ruhunu satacak bir insan değilsin. Bu gerçek olamaz."

    "Hayır, gerçek. Ne zamana kadar üç kuruş para için okul koridorlarında sürüneceğim? Ben de güzel bir hayat yaşamak istiyorum."

    Elini bana uzattı. O an ona o kadar çok sinirlenmiştim ki, elini uzatmasıyla geriye çekildim.

    "Bence, sen de bizim teşkilata katıl, Richard. Bu zamana kadar görmediğin günleri görürsün."

    "Bundan sonra benden uzak dur, Tommy!"

   Sinirli bir halde okuldan ayrılıp eve doğru ilerlemeye başladım. Yine aynı yolu yürüyerek gittim. Hava gittikçe sıcaklaşıyordu. Eylül ayı olmasına rağmen havada bir yaz esintisi vardı.

   Eve vardığımda Clody'nin bugün evde olmayacağını, ayağı kırılan teyzesini görmek için hastaneye gideceği aklıma geldi. O yüzden kapıyı ısrarla çaldığım halde kapı açılmıyordu. Son zamanlar çok unutkan olmuşum. Çantamdan evin anahtarını çıkarıp kapıyı açtım. Derin bir sessizlik evin her tarafını bürümüştü. İçeriye adım atmamla bu sessizlik bozuldu. Kıyafetlerimi değişip banyoya yüz tuttum. Elimi yüzümü yıkadıktan sonra sıcak bir kahve içmek için mutfağa gittim. Marketden aldığımız paket kahvelerden üç tane kalmıştı. Küçük bir paket kahveyi sıcak suyla karıştırıp iki dakika beklettikten sonra yudum yudum içmeye başladım. Her yudumunda yorgunluğumu atmamı sağlayan tek içecek sıcak kahve. Kahvemi içtikten sonra biraz uyumak için yatak odamıza doğru gittim. Yatak örtüsünü kaldırıp kendi tarafıma yattım.

    Gözlerimi kapatıp derin bir karanlığın içine daldım. Karanlıklar içinden garip bir ses gelmeye başladı. Sesin geldiği yere doğru ilerlemeye başladım. Yavaş yavaş yaklaştığımı hissediyorum. Karanlıkların ardında mavi bir ışık gözüküyor. İlerledikçe mavi ışık daha büyük bir yeri kaplıyor. Mavi ışığın kaynağına yaklaşmaya devam ederken arkamdan sanki iki elin beni sımsıkı tuttuğunu hissediyorum. Beni tutan eller biraz kollarımı sıktıktan sonra boğazımdan tutup beni boğmaya başlıyor. Ne kadar çığlık atıp yardım istesem de, kimse sesimi duymuyor. Ve ben ruhumu karanlıklara itibar edemememin acısını yaşıyorum...
  
  
 

Benzer Hikayeler


KAYIP hikayesi 2.Sezon Tanitimi
Kayıp 2.Sezon Tanıtımı Prof.Hambert: "İçimde kötü bir hiss var Rudolf. Sanki her an bir felaket olacakmış gibi." Dikkatli olun! Her an bir cümle hayatınızı değiştire bilir. Prof.Hambert'in hayatı gibi. Prof.Hambert ve Rudolf'un başına neler geldiğini merak ediyormusunuz? Onlar yeni maceralarla hazır bekliyorlar! Kayıp 2.Sezon bölümleri ile bugün başlıyor!
Devamını Oku
Kayıp hikayesi 30.Bölüm
Kayıp(30.bölüm) Bir ağustos. Bugün çok güzel bir gün. Bugün profesör Hambert'in doğum günü. Bugün o altmış yaşına basıyor. Yaşadıkları bütün tehlikeli anları, peşlerine düşen kötü adamları ona unutturmak için Rudolf güzel bir sürpriz hazırlamıştı. Tayland'a dört uçak bileti almış, hatta orada kalacakları oteli bile ayarlamıştı. İki gün önceden otelin on dördüncü katında iki kişilik iki tane oda ayırtmıştı. Sabah kalkar kalkmaz hemen Prof.Hambert'in odasına gitti. Önce onu, daha sonra Jhonny ve Lei'yi uyandırdı. "Beni güzel uykumdan saat altıda uyandıracak kadar önemli olan şey ne, Rudolf?!"-diyerek bağırdı Rud Daha fazla oku
Devamını Oku
KAYIP hikayesi 19.Bolum
Kayıp(19.bölüm) Prof.Hambert Ken-zhi ve Ming'le beraber otelden çıkıp gitti. Kasabanın etrafındakı bir derenin yanına götürdüler. Orada Kara Şövalye'yi öldürmesini istediler ve bunu yaparsa karşılığında ona büyük miktarda para vereceklerini söylediler. Prof.Hambert biraz düşündükten sonra bu teklifi kabul etti. Rudolf: "Profesör nerede? Söyle nereye gitti? Ben zaten senden şübheleniyordum. Kesin bir şey yaptın. Önce bana böcek yedirdin, sonrada profesör kayboldu!" Jhonny: "Aaa! Yeter! İki kişi gelip profesörü aldılar. Nereye götürdüklerini bilmiyorum." Yaklaşık on beş-iyirmi dakika sonra Prof.Hambert otele Daha fazla oku
Devamını Oku

Yinebirgün Hikaye paylaşım platformu

Herkesin bir hikayesi var...